mali*ciouş

Wizyta w Bliss Garden trochę się nam przełożyła w czasie i musiała czekać końca mojego urlopu. W końcu jednak piątkowa kolacja odbyła się pod egidą przybytku na Twardej 42. Trochę spóźnieni wpadliśmy przed godziną dwudziestą w czeluście Związku Wędkarza, by zejść do podziemnego “ogrodu”. Na wejściu skinięciem glowy przywitała nas chińska matrona pilnująca kulinarnego dobytku. Od razu przyszła mi na myśl niezapomniana wizyta w świętej pamięci Tien-Tien, przemianowanym teraz na Mekong. Tomek już na nas czekał w towarzystwie staropramena (11zł), więc dołączyliśmy czem prędzej powiększając piwne kworum o rodzimego żywca (9zł).

Obsługa w postaci młodziutkiej azjatki, uroczo kaleczącej polski, podjęła nas błyskawicznie, domagając się zamówienia. niestety, widocznie żeńska cecha: niezdecydowanie skutecznie powstrzymała mnie od wyboru dania głównego, decydując się  wprzódy na chińskie smażone pierożki (9zł/6 sztuk) w podwójnej porcji. W przeciwieństwie do piwa i na podobieństwo dań głównych na jedzenie musieliśmy chwilkę poczekać. Dwanaście podsmażonych z jednej strony paczuszek wylądowalo na wspólnym talerzyku w towarzystwie dwóch sosów. Łagodny i słodki nie przypadł mi do gustu. Jednak jego brat bliźniak, niczym Arnie w Twins, nadrabiał za dwóch, ratując z całkowitej porażki zarówno swojego sos-brata  jak i pierogi. Sory Winnetou (bez mieszania w to indiańskiej kuchni)- ten wybór okazał się nietrafny.

Wesoło deliberując nad socjologicznymi aspektami portali społecznościowych, a w szczególności nad wagą kwizów w kontekście szacuna u ziomów, wybraliśmy dania główne. W kolejności: makaron sojowy smażony z warzywami (22zł), wołowinę w czarnym sosie (29zł) i jagnięcinę na gorącym talerzu (39zł). No i ryż (4 zł), ponieważ wliczenie go w koszt zestawu zapewne brzydko podniosłoby cenę. A tego w kryzysie nam nie trzeba. Oczywiście na dania dane było nam poczekać ciut dłużej niż na pierożkową przekąskę. W końcu dobre rzeczy wymagają czasu.
Jednak ani przeciętny makaron z warzywami, ani wołowina w czarnym sosie nie uwiodły mnie. Inaczej było z jagnięciną. Ta, wręcz przeciwnie, zamiast uwieść zawiodła. Na całej linii. Nie wiem jak się przyrządza małe owieczki na chiński sposób, ale tej, podanej mi nie rozpoznałbym od wieprzowiny ni kolorem ni smakiem. Może to kwestia przypraw, może sprawa smażenia lub języka ogłuszonego jednym piwem, ale bardziej przypominalo mi to pospolitą wieprzowinę niźli owcze mięso.

W pierwszym starciu Bliss Garden poległ. Jedyną nadzieję niosą ze sobą słodkie, sezamowe kuleczki z pastą sojową (12zł). Czy może powinny czerwonej fasoli? Dorodne niczym meksykańskie cojones, podane z paćkami bitej śmietany. Chociaż tu Blondi, i ja – po namyśle – preferujemy karmel, rodem z Wooka, który ostatnio trochę się podniósł ze swojej klęski. Acz nieznacznie. Czekając na  …nie nie, nie na Godota, wykurowanie się zapisuję Bliss Garden w kajeciku, żeby zweryfikować powyższą wizytę. Może następny raz okaże się smaczniejszy.

Wook wyszedł przypadkiem. Po dwóch piwach i całym, dośc stresującym dniu, jakim był dla mnie piątek, szukałemczegoś do wszamania. Już miał to być kebab przy wyjściu ze Złotych Tarasów na dworzec Centralny, ale rzut beretem znajduje się przecież Wook. Tuż pod Mariottem.

O Wooku przeczytało mi się sporo złego u mistrza Nowaka, jednak jestem zdania, że kuchnia chińska i jej syndrom są nierozerwalnie związane z glutaminianem sodu. Jednak żołądek zahartowany w trakcie studenckich czasów we wszelakich chińskich knajpach sprostał wizycie.
To co trzeba wiedzieć o tej restauracji, to to, że porcje nie są duże. Ok, są nawet małe. Ale ceny również. Zupy to kwestia 4 blaszek, “drugie dania” 6zł, a w deserach powracamy znowu do 4zł. Jednak szok cenowy na tym sie nie kończy. Piwo w centrum miasta w cenie 4zł/4dl to również gratka. Niestety udało mi się załapać tylko na Becksa w cenie 5zł/0,33l. Pora roku jeszcze ciepła, chociaż to się zbliża ku końcowi. Miejsce na podwórku nie okazało sie złym wyborem. Środek dostaje za to sporawego minusa za naprawdę kiepsko działającą klimatyzacje. Założę się, że po wyjściu waliłoby się niezgorzej niż po wizycie w przeciętnym chińskim barze w metalowej budce. Na to moja nowa kurteczka pozwolić sobie nie mogła. Takie zalety kuchni na widoku.
Może znalazłbym jakieś plusy w takim podejściu do usadowienia palników, ale na jedzenie trzeba naprawdę tak krótko czekać, ze nawet nie zdąży się popodziwiać pracy azjatyckich kucharzy.

Tuż po realizacji zamówienia zdałem sobie sprawę, że popełniłem błąd kardynalny. Całe zamówienie poszło na raz. Praktycznie zaraz po kokosowej zupie, wjechały makaron z warzywami i krewetkami (niestety dokładnie w tej kolejności względem ilości), chrupiąca wołowina w cieście i kurczak po seczuańsku. W zupie, oprócz ilości kurczaka, pozytywnie zaskoczyły mnie pieczarki. Niestety zbyt ostry smak zagłuszył delikatny, kokosowy aromat. Zamiast zwykłej barowej łyżki mile widziana byłaby taka jaką dają w sushibarach do miso. Dla zręcznych inaczej oprócz pałeczek jest też widelec. Makaron przypadł mi do gustu, mimo może dużej dolewki teriyaki i/lub sosu sojowego. Kurczak po seczuańsku wpasował się idealnie w moje wyobrażenie kurczaka po seczuańsku. Ostry jak powinien z wyraźnymi kawałkami warzyw i kawałkami orzeszków ziemnych. Wołowina, spożywana na końcu swoje już przeleżała pod chmurką. Zatem prawie zimna skonsumowana była praktycznie bez zachwytu. Mimo tego nie była jakoś bardzo rozmokła od kapusty na której leżała. Bardziej nasiąkła od polania sosem z którym została podana. Na deser zamiast szota czystej za 5zł wróciliśmy do deserów. Do tej pory sie zastanawiam czemu krzepa wyżarł wszystkie liczi i mandarynki nie wypijając soku. Ja zamówiłem słodkie kuleczki zhimaqiu w cieście sezamowym z pastą z czerwonej fasoli, polane sosem karmelowym. To co Azjaci potrafią zrobić z grochu czy fasoli nigdy nie przestanie mnie dziwić. Ok, przyznam, że ich różnorodne fetysze i telewizyjne show również. Europejska krótkowzroczność. Całe szczęście Unia Europejska zmusiła nas do myślenia o marchwi jak o owocu, bo wszakże robi się z tego dżem w Portugalii. Więc czemu nie fasola na słodko?

Wielkość Małość dań dla Wooka jest plusem i pozwala urozmaicić obiad czy kolacje ponad to co daje jedno danie. Za cenę jednego przeciętnego dania w knajpie dostajemy tu 3-4 inne, a to co zjadłem wystarczyło mi aż nadto. Myślę, że z deseru mogłem zrezygnować spokojnie. Ok, może nie z deseru a z lekko nietrafionego makarony z krewetkami. Na pewno jest to bardzo miłe miejsce do grupowych spotkań (nie mylić ze swingingiem!) hydroksylowych połączonych z tetraedrycznym atomem węgla. Zwłaszcza, że lokacja w samym centrum sprzyja niemarudzeniu współ-kompanów co do wyboru loko.

W00t!